آليانس آرناي مونيخ، ميزبان افتتاحيه
آليانس آرنا ي مونيخ ، با نماي بي نظيرش، بهترين انتخاب براي بازي افتتاحيه جام جهاني است. بايرن مونيخ و مونيخ 1860 ، قبلاً مسابقاتشان را در ورزشگاه قديمي المپيك برگزار مي كردند. سال 2002، شوراي شهر مونيخ به ساخت اين ورزشگاه مدرن، رأي داد.
طرح اين ورزشگاه كه شبيه تاير اتومبيل است، از سوي هرتزوگ و دومورن ، دو معمار سوئيسي داده شد. ديوار بيروني آن هنگام بازي هاي بايرن ، مونيخ 1860 و تيم ملي آلمان به رنگ پيراهن آنها يعني قرمز، آبي و سفيد درمي آيد. اين ورقه ها در برابر آتش، گرما و سرما مقاومند. هر كدام از اين ورقه ها، مي توانند به طور مجزا به يكي از سه رنگ فوق درآيند، ولي براي اينكه تغيير رنگ ورزشگاه خللي در ترافيك بزرگراه مجاور ايجاد نكند، طبق قانون، اين تغيير رنگ نبايد بيش از يك بار در دو دقيقه اتفاق بيفتد.
ظرفيت كامل اين ورزشگاه 66هزار نفر است و حدود 280ميليون يورو براي ساخت آن هزينه شده است. صندلي هاي تماشاگران در سه طبقه مجزا قرار دارد و آرايش آنها در ميان تمام ورزشگاه هاي آلمان بي نظير است. زاويه 34 درجه سكوها، به تماشاگران بالاترين رديف ها هم اجازه مي دهد كه ديدي فوق العاده نسبت به زمين داشته باشند. پاركينگ ورزشگاه، ظرفيت ده هزار اتومبيل را دارد و بزرگ ترين پاركينگ زيرزميني اروپا است. بازي افتتاحيه، يكي از بازي هاي نيمه نهايي و چهار بازي ديگر در اين ورزشگاه برگزار مي شوند.
زنده باد خاطرات گذشته
ورزشگاه المپيك برلين پيش از اين هم لحظاتي به يادماندني را پشت سر گذاشته است؛ ولي مسابقه نهم ژوئيه 2006، تمام گذشته خاطره انگيز آن را زير سايه خود قرار خواهدداد. فينال جام جهاني 2006 در اين ورزشگاه برگزار خواهدشد و پيش بيني مي شود بيش از يك ميليارد نفر به طور زنده شاهد اين رويداد عظيم باشند.
اين همان ورزشگاهي است كه در آن جسي اوونز ، دونده امريكايي، برنده چهار مال طلاي المپيك 1936 شد. حالا، يكي از خيابان هاي منتهي به ورزشگاه و يكي از جايگاه هاي VIP به نام اين دونده نامگذاري شده است. اين ورزشگاه از سال 1985 ميزبان فينال جام حذفي آلمان است.
بازسازي اين ورزشگاه در تابستان 2000 آغاز شد و 242 ميليون يورو هزينه داشت. براي بازگشايي آن، در سي ويكم ژوئيه 2004 يك جشن بزرگ و يك كنسرت موسيقي برگزار شد.
ورزشگاه، بين سال هاي 1934 تا 1936 ساخته شد و به دليل ساختار زاويه دارش، بازسازي آن با دقت فراواني انجام شد. در اين ورزشگاه تأسيساتي براي گرم كردن چمن ورزشگاه پيش بيني شده و يك پيست 110متري دوي سرعت و پرش طول نيز دارد. در بازسازي ورزشگاه، به راحتي تماشاگران توجه زيادي شده و در شكل جديد، تمام 74200 صندلي در زير سقف قرار گرفته اند. علاوه بر بازي فينال، يك بازي از مرحله يك چهارم نهايي و چهار بازي از مرحله مقدماتي در اين ورزشگاه برگزار خواهندشد.
فريتزوالتر، ورزشگاهي بر فراز تپه
ورزشگاه فريتزوالتر در سال 1920 افتتاح شد. اين ورزشگاه بر روي يك تپه كوچك چهل متري در شهر كايزرسلاترن بنا شده و از سال 1985 به ياد كاپيتان افسانه اي تيم قهرمان آلمان در جام جهاني 1954 تغيير نام يافت. گذر زمان و تغيير سليقه ها، در معماري اين ورزشگاه كاملاً به چشم مي آيد. در طي چند دهه، زمين چمن بزرگ تر شده و تكه تكه بودن آن، اين تغييرات را مشخص مي كند. بازسازي اين ورزشگاه براي جام جهاني در نوامبر 2005 به پايان رسيد. آخرين مرحله اين پروژه ، شامل توسعه جايگاه هاي غربي و جنوبي و بازسازي جايگاه شمالي بود. يك برج جديد براي مطبوعات و يكي ديگر براي VIP به دو گوشه شمالي آن اضافه شده اند. براي بازسازي اين ورزشگاه 3/48 ميليون يور هزينه شده است. ورزشگاه فريتزوالتر ميزبان چهار بازي مرحله مقدماتي و يك بازي مرحله يك هشتم نهايي خواهدبود.
زنترال اشتاديون؛ آميزه اي از گذشته و آينده
با تكميل ورزشگاه زنترال اشتاديون در دسامبر 2003، شهر تجاري لايپزيك صاحب ورزشگاهي با معماري ويژه و تكنولوژي پيشرفته شد. اين ورزشگاه 45 هزارنفري براي جام جهاني 2006 ساخته شده است. پس از اتحاد آلمان، شهر پوياي لايپزيك به قلب تپنده شرق كشور تبديل شده است. اين ورزشگاه به عنوان يكي از دوازده ميزبان جام جهاني شاهد چهار مسابقه از مرحله مقدماتي از جمله مسابقه ايران ـ آنگولا و يك مسابقه از يك شانزدهم نهايي خواهدبود.
اين ورزشگاه حالا به مركز ورزشي شهر سنتي لايپزيك تبديل شده و آميزه اي از گذشته و آينده است. ورزشگاه قديمي زنترال اشتاديون كه در سال 1956 ساخته شد، صدهزارنفري بود و بزرگ ترين ورزشگاه آلمان محسوب مي شد.
شوراي شهر لايپزيك در اكتبر 1997 به ساخت ورزشگاه جديد رأي داد كه در ميان ديوارهاي ورزشگاه قديمي ساخته مي شود. چند پل، ورزشگاه جديد را به ديوارهاي قديمي وصل مي كنند و تماشاگران را به سوي جايگاه هاي پوشيده طبقه بالا و پايين هدايت مي كنند.
گوتليب دايملر، دارنده بزرگ ترين نمايشگر اروپا
مردم شهر اشتوتگارت صحنه هاي ورزشي، فرهنگي و حتي تاريخي زيادي از گوتليب ـ دايملر اشتاديون به خاطر دارند. نخستين بازي آلمان پس از جام جهاني دوم، در خاك اين كشور در اين ورزشگاه و مقابل سوئيس برگزار شد. چهل سال بعد، در نوزدهم دسامبر 1990 اين ورزشگاه ميزبان نخستين بازي آلمان متحد باز هم مقابل سوئيس بود. اين ورزشگاه ميزبان فينال جام باشگاه هاي اروپا، جام جهاني فوتبال و جام جهاني دووميداني نيز بوده است. يورگن كلينزمن ، مربي فعلي تيم ملي آلمان هم مسابقه خداحافظي اش را در بيست و چهارم مه 1999، در اين ورزشگاه برگزار كرد.
جايگاه جديد تماشاگران در روبروي زمين، سيستم كنترل الكترونيكي ورود تماشاگران و دو صحنه نمايشگر به مساحت 115 متر مربع و يازده تن كه بزرگ ترين نمونه هاي اين سيستم در اروپا هستند، به ورزشگاه اضافه شده اند.
اين ورزشگاه در سال 1933 ساخته شد و در سال هاي 1955 و 1973 توسعه يافت. ورزشگاه گوتليب دايملر در فاصله سال 1999 تا 2001 با هزينه 107 ميليون مارك به سطح استانداردهاي فيفا رسيد. يك مركز تجاري با 44 غرفه، 1500 صندلي ويژه، يك پاركينگ و همچنين امكاناتي براي تماشاگران، ورزشكاران و مطبوعات در نظرگرفته شده است. هزينه بازسازي اين ورزشگاه 5/51 ميليون يورو بوده و ظرفيت 200/53 تماشاگر را دارد. چهار بازي مرحله مقدماتي، يك بازي مرحله يك هشتم نهايي و مسابقه رده بندي در اين ورزشگاه برگزار خواهندشد.
آرناي هامبورگ، ورزشگاه پنج ستاره
ورزشگاه جديد هامبورگ، در دوم سپتامبر سال 2000 با مسابقه دوستانه آلمان و يونان افتتاح شد و ظرفيت آن براي مسابقات بوندس ليگا، 114/56 نفر است. اين ورزشگاه از سوي يوفا پنج ستاره گرفته و يكي از بهترين هاي اروپا به شمار مي رود.
كار ساخت اين ورزشگاه، از مارس 1998 شروع شد. ورزشگاه قديمي فولكس پارك اشتاديون در چهار مرحله تخريب شد. زمين چمن آن در جهت ديگري ساخته شد و سكوها بازسازي شدند. اتاق ها، جايگاه هاي VIP و محوطه مخصوص خبرنگاران، كاملاً بازسازي شد وهم اكنون همه جايگاه ها مسقف هستند. كنترل الكترونيكي ورود تماشاگران كه قادر به خواندن ميكروچيپ روي بليت ها است، در ابتداي فصل 06 ـ 2005 راه اندازي شده است.
هزينه بازسازي اين ورزشگه 97 ميليون يورو بوده و ظرفيت آن براي مسابقات جام جهاني 055/51 خواهدبود. چهار بازي از مرحله مقدماتي و يك مسابقه از يك چهارم نهايي در اين ورزشگاه برگزار خواهندشد.
ورزشگاه فرانكفورت؛ مسابقه ايران ـ پرتغال
ورزشگاه فرانكفورت، ساختاري ميني ماليستي دارد و سقف نيمه شفاف آن كمك مي كند تا زمين چمن با نور روز روشن شود. كار نوسازي اين ورزشگاه مدرن در سال 2002 آغاز شد تا جانشين شايسته اي براي ورزشگاه قديمي والداشتاديون باشد. والداشتاديون ، ميزبان نيمه نهايي خاطره انگيز جام جهاني 1974، ميان آلمان غربي و لهستان در زميني پر از آب و همچنين مسابقه ميان محمدعلي كلي و كارل ميلدن برگر در سال 1966 بوده است. اخيراً هم مسابقه فينال جام كنفدراسيون ها ميان برزيل و آرژانتين در اين ورزشگاه برگزار شد.
بازسازي اين ورزشگاه از ژوئيه 2002 تا اكتبر 2005 طول كشيد. بدون اينكه وقفه اي در برنامه بوندس ليگا به وجود آيد و آسيبي به بافت قديمي آن برسدپاركينگ زيرزميني آن براي 1800 اتومبيل ظرفيت دارد. وزن فولاد و تيرچه هاي به كار رفته در سقف 2500 تن است. علاوه بر هزينه 126 ميليون يورويي نوسازي ورزشگاه، 45 ميليون يورو نيز براي ساخت خطوط راه آهن و جاده هاي محلي هزينه شده است.
ظرفيت اين ورزشگاه، 132/48 نفر است و ميزبان چهار بازي مرحله مقدماتي، از جمله ايران ـ پرتغال و يك مسابقه يك چهارم نهايي است.
گلزن كرشن، صاحب مدرن ترين ورزشگاه اروپا
آرناي شالكه رسماً در سيزدهم و چهاردهم اوت 2001 افتتاح شد و بلافاصله به عنوان نماد هنر ساخت ورزشگاه هاي جديد شناخته شد. يوفا اين ورزشگاه چند منظوره را در بالاترين طبقه ورزشگاه هاي پنج ستاره جاي داد. در گزارش يوفا آمده است: امكانات اين ورزشگاه بيش از چيزي است كه استانداردها طلب مي كنند و حتي مي توان آن را ورزشگاهي شش ستاره ناميد.
سپ بلاتر ، رئيس فيفا هم در مورد آرناي گلزن كرشن مي گويد: اين ورزشگاه يك پروژه راهنما براي تمام دنياست. فينال ليگ قهرمانان در سال 2004، باشكوه هرچه تمام تر در اين ورزشگاه برگزار شد. بودجه 191 ميليون دلاري براي ساخت اين ورزشگاه سرمايه گذاري شده كه همگي از منابع خصوصي بوده است.
اين ورزشگاه بي ترديد مدرن ترين ورزشگاه اروپاست. زمين چمن آن به لطف استانداردهاي فوق العاده اش به آساني جمع آوري مي شود، سقف آن بسته مي شود و نور و صدا براحتي قابل كنترلند.
شهر گلزن كرشن ، در استان وست فالن قرار دارد و مي گويند هيچ چيزي مانند فوتبال نمي تواند مردم اين شهر را دور هم جمع كند.
شالكه با هفت عنوان قهرماني، هواداراني پرشور دارد كه معمولاً سكوهاي ورزشگاه را پر مي كنند. ظرفيت اين ورزشگاه 804/53 نفر است و ميزبان چهار بازي مرحله مقدماتي و يك بازي از مرحله يك چهارم نهايي خواهدبود.
فرانكن اشتاديون، آبياري با آب باران
تنها سه ورزشگاه از ميان ميزبانان جام جهاني 2006، صاحب پيست دووميداني هستند. برلين ، اشتوتگارت و نورمبرگ . بقيه ورزشگاه ها ويژه فوتبال هستند. با وجود اين فرانكن اشتاديون صاحب جوي بي نظير و امكاناتي فوق العاده است. در بازسازي زمين چمن آن موارد زيست محيطي از جمله منبع بزرگي براي ذخيره آب باران در نظر گرفته شده كه تمام نياز آبياري و آب ورزشگاه را تأمين مي كند. زمين بازي پايين تر رفته و 5500 صندلي اضافه شده اند تا ظرفيت ورزشگاه به 500/45 نفر افزايش يابد.
فرانكن اشتاديون با ظرفيت پنجاه هزار نفر پس از برنامه اي سه ساله، در 1928 افتتاح شد. پس از هشت بار قهرماني تيم نورمبرگ در ليگ آلمان، شوراي شهر در سال 1961 به مناسبت شروع بوندس ليگا، تصميم به بازسازي ورزشگاه گرفت. ورزشگاه يك بار ديگر نيز در فاصله سال هاي 1987 و 1991 بازسازي شده بود و نام فعلي از آن زمان بر آن نهاده شده است.
هزينه بازسازي اين ورزشگاه 56ميليون يورو بوده است. چهار بازي از مرحله مقدماتي از جمله ايران ـ مكزيك و يك بازي مرحله يك هشتم نهايي در اين ورزشگاه برگزار مي شود.
ورزشگاه كلن با چهار برج نوراني
مردم فوتبالدوست كلن ، از افتتاح ورزشگاه جديد در بهار سال 2004 بسيار هيجانزده بودند. چهارمين شهر بزرگ آلمان، فرصت ميزباني در جام جهاني 1974 را از دست داد و اين بار فرصت دارد در ورزشگاه جديدش شاهد اين مسابقات باشد. ورزشگاه جديد، در محل ورزشگاه قديمي مونگرس دورفر ساخته شد و در ماه مارس سال 2004 با مسابقه دوستانه بين آلمان و بلژيك افتتاح شد. در جريان اين نوسازي، چهار سكوي ورزشگاه تخريب شد در حالي كه همچنان از زمين چمن استفاده مي شد.
ورزشگاه قبلي داراي يك پيست دووميداني بود. ولي در ورزشگاه جديد سكوها كاملاً نزديك به زمين قرار ارند و اين، هيجان مسابقات را بالاتر مي برد. سكوهاي رديف بالا، با زاويه 34 درجه، شيب زيادي دارند و فاصله سكوها با زمين كمتر 8 متر است. مربعي به ضلع 72 متر، سقف ورزشگاه را مي سازد و نورافكن ها را نيز دربرمي گيرد. اين روزها، كساني كه به اين شهر بزرگ غرب آلمان نزديك مي شوند، چهار برج نوراني اين ورزشگاه را مي بينند كه پيغام مي دهد: به كلن خوش آمديد!
چهار بازي از مرحله مقدماتي و يك بازي از مرحله يك هشتم نهايي، در اين ورزشگاه برگزار مي شود. هزينه بازسازي اين ورزشگاه 110 ميليون يورو بوده است.
نيدرزاكسن اشتاديون، اردوگاه جديد هانوفر
هانوفر ، مركز استان ساكسوني جنوبي با ورزشگاه زيبايش، منتظر پذيرايي از تماشاگران جام جهاني است. برنامه بازسازي نيدرزاكسن اشتاديون زودتر از زمان پيش بيني شده، در دسامبر 2004 به پايان رسيد.
اين ورزشگاه كه ظرفيت 50 هزار نفر را براي مسابقات بوندس ليگا دارد، سقفي 2500تني را حمل مي كند. بخشي از سقف ورزشگاه كه روي زمين را مي پوشاند، از لايه اي ساخته شده كه اشعه ماوراي بنفش را عبور مي دهد و عبور نور خورشيد باعث مي شود زمين چمن در شرايط مطلوب باقي بماند.
زمين چمن داراي سيستم گرمايش زميني و آبياري است. سيستم جديد نورپردازي جايگزين ستون هاي 70متري نورافكن هاي قديمي، شده است كه در سقف ورزشگاه قرار دارد. هزينه بازسازي ورزشگاه 64 ميليون يورو بوده و ظرفيت آن 652/44 نفر است. چهار بازي مرحله مقدماتي و يك بازي از مرحله يك هشتم نهايي، در اين ورزشگاه برگزار مي شود.
وست فالن، اپراي بوندس ليگا
ورزشگاه وست فالن كه به اپراي بوندس ليگا مشهور است، اولين بار براي جام جهاني 1974 ساخته شد. بازي هاي خانگي بوروسيا دورتموند در اين ورزشگاه و هميشه با سكوهاي پر برگزار مي شود. هواداران پرشور دورتموند ، در جايگه 25 هزار نفري جنوبي مي نشينند و هر تيم مهماني را مي ترسانند. در فصل 05 ـ 2004 بيش از 4/1 ميليون نفر، قدم به بزرگ ترين ورزشگاه آلمان گذاشتند و ميانگين 77هزار نفر تماشاگر اين ورزشگاه در بوندس ليگا و اروپا يك ركورد به شمار مي رود.
در سال هاي 2003 و 2005، برنامه هايي براي بازسازي اين معبد فوتبال در نظرگرفته شد. به صندلي هاي طبقه پايين، پشتي اضافه شد و يك جايگاه VIP جديد افتتاح شد. سيستم كنترل ورود الكترونيكي نيز راه اندازي شده و شروع به كار كرده است.
اين ورزشگاه نخستين بار در سال 1960 ساخته شد. در محل ساخت ورزشگاه، 50هزار متر مكعب از خاك توسط گروه هاي اكتشاف بمب بررسي شد و 34 بمب بازمانده از جنگ جهاني دوم كشف شد.
هلموت شون ، هنگام افتتاح اين ورزشگاه گفت: تنها يك ورزشگاه بهتر از اين در جهان وجود دارد و آن آزتك مكزيكوسيتي است.
40
36
35
31
ایران: نوروز بزرگترين جشن ملى ايرانيان سابقه اى هزاران ساله دارد. از گذشته هاى دور آريايى هاى ساكن در فلات ايران روز اول سال و آغاز بهار را به برگزارى مراسم ويژه و توأم با سرور و شادمانى اختصاص مى دادند. برخى پژوهشگران ، ريشه تاريخى اين جشن را به »جمشيد پيشدادى» نسبت مى دهند و نوروز را »نوروز جمشيدى» مى خوانند.
اما عاملى كه »نوروز» را از ديگر جشن هاى ايران باستان جدا كرد و باعث ماندگارى آن تا امروز شد، «فلسفه وجودى نوروز» است: زايش و نوشدنى كه همزمان با سال جديد در طبيعت هم ديده مى شود.
را هم مى توان به سه گروه عمده تقسيم بندى كرد: جشن ها و مناسبتهاى دينى و مذهبى - جشن هاى ملى و قهرمانى و جشن هاى باستانى و اسطورهاى. جامعه ايران در گذشته به شادى به عنوان عنصر نيرو دهنده به روان انسان، توجه ويژهاى داشتند. آنها براساس آيين زرتشتى خود چهار جشن بزرگ و ويژه تيرگان ، مهرگان ، سده و اسپندگان را همراه با شادى و سرور و نيايش برگزار مى كردند. 
گرچه باتوجه به قانون تغيير پديده هاى فرهنگى ، نوروز هم ناگزير نسبت به گذشته با دگرگونى هايى همراه است.
اين سفره مــعــمـولاً چـندســاعــت مانــده به زمان تـــحويل ســـــال نو آمـــاده بود و بر صفحه اى بلندتر از سطح زمين چيده مى شد. همچنين ميزدپان (MAYZADPAN) به منظور پخش كردن خوراكىها در كنار سفره گماشته مىشد. اين خوان نوروزى برپايه عدد مقدس هفت بنا شده بود. توران شهريارى، سخنران جامعه زرتشتى معتقد است: «تقدس عدد هفت از آيين مهر يا ميتراست و به سالهاى دور باز مى گردد. در اين آيين هفت مرحله وجود داشت براى اينكه انسان به مقام عالى و آسمانى برسد. پس عدد هفت از پيش از زرتشت براى انسان عزيز بوده و در آيين هاى مختلف و به نمادهاى گوناگون ديده مى شود، مانند هفت آسمان، هفت دريا، هفت گياه و...» همچنين اسناد تاريخى از برپايى 
سفره هفت سين به ياد هفت امشاسپندان خبر مى دهند؛ طبق اين اسناد، هفت امشاسپندان مقدس عبارت بودند از:
شمع، شراب ، شيرينى ، شهد (عسل) ، شمشاد، شربت و شقايق يا شاخه نبات، اجزاى تشكيل دهنده سفره هفت شين بودند. برخى ديگر به وجود «هفت چين» در ايران پيش از اسلام اعتقاد دارند. سخنران جامعه زرتشتى در اين باره مى گويد: «در زمان هخامنشيان در نوروز به روى هفت ظرف چينى غذا مىگذاشتند كه به آن هفت چين يا هفت چيدنى مى گفتند. 
البته در اينباره تعابير مختلفى وجوددارد. چنانچه در كتاب فرورى آمده است: كه در روزگار ساسانيان، قابهاى زيباى منقوش و گرانبها از جنس كانولين، از چين به ايران وارد مىشد. يكى از كالاهاى مهم بازرگانى چين و ايران همين ظرفهايى بود كه بعدها به نام كشورى كه از آن آمده بودند «چينى» نام گذارى شد و به گويشى ديگر به شكل سينى و به صورت معرب «سينى» در ايران رواج يافتند. به هرروى خوراكىهاى خاصى بر سفره هفت سين مىنشينند كه عبارتند از: سيب، سركه، سمنو، سماق، سير، سنجد و سبزى (سبزه)
خوراكى هايى كه به نيت هاى گوناگون انتخاب شده اند:
هم داشته است: دراين ميان « تخم مرغ» نماد زايش و آفرينش است و نشانه اى از نطفه و نژاد. «آينه» نماد روشنايى است و حتماً بايد در بالاى سفره جاى بگيرد. «آب و ماهى» نشانه بركت در زندگى هستند. ماهى به عنوان نشانه اسفندماه بر سفره گذاشته مى شود.
شاخه هاى سرو، دانه هاى انار، گل بيدمشك، شير نارنج، نان و پنير، شمعدان و... را هم مى توان جزو اجزاى ديگر سفره هفت سين دانست. «كتاب مقدس» هم يكى از پايه هاى اصلى خوان نوروزى است و براساس آن هرخانواده اى به تناسب مذهب خود، كتاب مقدسى را كه قبول دارد بر سفره مى گذارد.
در هرصورت او پيروز است و نامش خجسته است و از نزد خدا مى آيد و خواهان نيكبختى است و با تندرستى و گوارايى وارد شده است و سال نو را به همراه آورده است! 